Home

Jeroen Mettes (1978-2006) was a young literary theorist who in 2005 appeared out of nowhere as an impressively prolific and cogent blogger. His main project on his blog was to work through the poetry section in his local bookstore. He did this alphabetically, subjecting each book to a thorough analysis. Because of the strength arguments and the fact that his readings were relentless exercises in rigour and integrity.

Mettes sadly took his own life in 2006. His blog can still be found on the web, but it is now being overtaken by spam, the weed of the web. Mettes was also a poet and left as a legacy more than his blog: he also wrote N30; a 70000 word prose (New Sentence) poem about the Netherlands. From the small bits I have heard and read of it, it promises to be a very good read (if it ever gets posthumously published).

A moving essay and very readable analysis of Mettes’ thinking and writing can be found here on the site of magazine the Witte Raaf. But uh, yes, well, oh, in Dutch… (ok, here one nice sentence in translation: ‘It is the positive, imbecilic affirmation of the impossible that makes poetry possible.’)

About irony (he doesn’t like it):

Jeroen Mettes verafschuwde het ironische spreken met de passie van een late bekeerling: ‘Ik haat ironie. Het is iets voor extreem middelmatige mensen die de hersens of de moed niet hebben hun haat te focussen; dus haten ze alles een beetje en vinden alles eigenlijk ook wel weer sympathiek.’

‘Het is de positieve, volkomen imbeciele bevestiging van het onmogelijke, die gedichten pas mogelijk maakt.’

From his poem N30:

En tja… Opeens sta je open. Je adem struikelt. Lippen maken donker en het donker produceert familie; links en rechts verhongert licht; slangen kruipen door het gat naar buiten; slaap loopt van lieverlee naar buiten. Een zin in je hoofd die niet langs je tanden komt. Appelbloesem. Zelfs huilende Japanse schoolmeisjes in hun ondergoed kunnen me niet meer bekoren. Regendonker. De schrijfster lacht vanachter haar roman (zijn dat haar eigen tanden?). Ik kijk naar het slapende meisje tegenover me in de trein en naar het boek dat opengeslagen (bladspiegel naar beneden) in haar schoot ligt: ECONOMIE in theorie en praktijk. Vochtig, groen. Gratis.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s